Op 21 augustus 2005 ontdekte ik als uit het niets de wereld van het bloggen. Nog geen 24 uur later stond mijn eerste eigen blogbericht online, leesbaar voor de hele planeet. Het was een bescheiden start van wat twintig maanden vol blogemoties zouden worden. De laatste acht dagen van die twintig maanden moeten nog komen, maar de eerste vijfhonderdeenendertig behoren definitief tot het verleden. Ze zijn mijn kleine vijver van weemoed, waarin ik kan vissen naar herinneringen en waarin ik kan baden op zoek naar nostalgie. Tranen van geluk, tranen van onbegrip, tranen van woede en tranen van verdriet zijn in deze poel samengevloeid in vaak te snel geschreven schrijfsels.

Ik zocht de afgelopen maanden naar een datgene waarin ik geloofde, naar een visie op seksualiteit, naar een acceptabele manier om om te gaan met het feit dat ik op jongens verliefd word, naar een ideologie, naar rust en evenwicht in mijn leven. Ik werd geconfronteerd met teleurstelling, met dood, met liefde, met pijn, met plezier, met mijn grootste angsten, met ziekte, met mijn grootste verlangens. Ik vond vrienden en vervulling, dromen en waarheden, ontelbare vragen en minder antwoorden. En over alles heb ik hier in grote en kleine, duidelijke en onduidelijke woorden geschreven. Het begin van mijn puberteit zal vereeuwigd blijven in de woorden van deze weblog.

Ik ben velen dankbaar en niet in het minst Elias, zonder wie ik deze blog nooit begonnen zou zijn. Haast even belangrijk moet Dax zijn, zonder wie deze blog nooit zou geheten hebben zoals hij tot op heden heet en zonder wie mijn dt-fouten veel onopgemerkter zouden voorbijgaan. Mijn trouwe lezers - bekenden en heimelijken - ben ik ook dankbaar net als alle mensen die ooit naar hier hebben gelinkt en de slechts toevallige passanten.
Na 22 mei zullen hier geen nieuwe berichten meer verschijnen, maar - zoals eerder aangekondigd - zullen mijn berichten vanaf heden (of eigenlijk vanaf 11 mei) op mijn nieuwe weblog verschijnen. Elk einde is een nieuw begin.