Johan - ikbenikenjijbentjij

Op 21 augustus 2005 ontdekte ik als uit het niets de wereld van het bloggen. Nog geen 24 uur later stond mijn eerste eigen blogbericht online, leesbaar voor de hele planeet. Het was een bescheiden start van wat twintig maanden vol blogemoties zouden worden. De laatste acht dagen van die twintig maanden moeten nog komen, maar de eerste vijfhonderdeenendertig behoren definitief tot het verleden. Ze zijn mijn kleine vijver van weemoed, waarin ik kan vissen naar herinneringen en waarin ik kan baden op zoek naar nostalgie. Tranen van geluk, tranen van onbegrip, tranen van woede en tranen van verdriet zijn in deze poel samengevloeid in vaak te snel geschreven schrijfsels.

Ik zocht de afgelopen maanden naar een datgene waarin ik geloofde, naar een visie op seksualiteit, naar een acceptabele manier om om te gaan met het feit dat ik op jongens verliefd word, naar een ideologie, naar rust en evenwicht in mijn leven. Ik werd geconfronteerd met teleurstelling, met dood, met liefde, met pijn, met plezier, met mijn grootste angsten, met ziekte, met mijn grootste verlangens. Ik vond vrienden en vervulling, dromen en waarheden, ontelbare vragen en minder antwoorden. En over alles heb ik hier in grote en kleine, duidelijke en onduidelijke woorden geschreven. Het begin van mijn puberteit zal vereeuwigd blijven in de woorden van deze weblog.

Ik ben velen dankbaar en niet in het minst Elias, zonder wie ik deze blog nooit begonnen zou zijn. Haast even belangrijk moet Dax zijn, zonder wie deze blog nooit zou geheten hebben zoals hij tot op heden heet en zonder wie mijn dt-fouten veel onopgemerkter zouden voorbijgaan. Mijn trouwe lezers - bekenden en heimelijken - ben ik ook dankbaar net als alle mensen die ooit naar hier hebben gelinkt en de slechts toevallige passanten.
Na 22 mei zullen hier geen nieuwe berichten meer verschijnen, maar - zoals eerder aangekondigd - zullen mijn berichten vanaf heden (of eigenlijk vanaf 11 mei) op mijn nieuwe weblog verschijnen. Elk einde is een nieuw begin.

Vandaag trekt Frankrijk naar de stembus voor de tweede ronde van de wel zeer spannende presidentsverkiezingen. Mijn hoop op een overwinning van Ségolène Royal is groter dan de kansen die haar door de peilingen worden toegekend, maar desalniettemin geloof ik erin. Een geloof dat gegroeid is door de indruk die Ségolènes slotmeeting in Rijsel vorige donderdag op me maakte.

Ik had niet gedacht er aanwezig te zullen zijn. Mijn gezondheid zat niet helemaal mee, de meeting werd vervroegd wat me een knieval voor de schoolprefect deed maken en de laatste peilingen voor 22 april deden er zelfs twijfel over bestaan of er al dan niet nog een meeting zou moeten zijn. De wind draaide echter, want mijn gezondheid herstelde, de prefect gaf me de verhoopte toestemming de lessen vroegtijdig te verlaten en Ségolène haalde de tweede ronde. Niets had me nog kunnen tegenhouden om samen met animo naar Rijsel af te zakken.

Mijn ervaring met politieke meetings is vrij beperkt, maar een overtreffen van de grootsheid van Ségo's meeting geloof ik niet gauw te zullen meemaken. 20.000 mensen die tegelijkertijd "Ségolène Présidente" of "On va gagner" scanderen. Massa's vlaggen, toeters, kreten, mensen ... De sfeer, de warmte, de spontane banden die je smeedt. Ik was er diep van onder de indruk.

Tous unis pour porter l'esperance. Tous unis pour faire gagner la France. Ségolène tu peux compter sur nous. L'avenir sera au rendez-vous.

(de vrouw in het midden op de foto is niet Ségolène Royal, maar de immersympathieke Laurette Onkelinckx - linksbovenachter haar staat goed verstopt ene Johan Lievens, tot uw dienst)

Vandaag was de jaarlijkse sportdag van de school. Tot vorig jaar keek ik wekenlang op voorhand op tegen die dag. Sommigen beweren dan wel dat ik er sportief uitzie, erg sportief ben ik nooit geweest. Hoewel de sportdagen achteraf beken altijd reuze meevielen, had ik jaar na jaar voor een dag gekozen, had men me de keuze geboden. Dit jaar was dat echter niet het geval. Het moet mijn toegenomen sportiviteit zijn of mijn gedaalde schoolpassie. Zelfs de ochtengroed van mijn buurvrouw-kleuterjuf - "Ah, jij moet wel naar school? Moehaha!" - kon me niet ontmoedigen.

Over de sportdag zelf heb ik weinig te vertellen. Ik bleek een behoorlijk slecht tennisser, slaagde er niet in achteruit te schaatsen, mikte behoorlijk goed naar de goot bij het bowlen, mepte de bal steevast boven de bovenlijn bij het squashen en mijn losse pols bleek niet los genoeg om uit te blinken bij het frisbeeën. Elke frisbee die ik aanraakte, moest keer op keer meters verder uit het zand gevist worden en menigmaal scheelde het wenig of ik had iemand hoofd afgemaaid.

Neen, ik wilde het hebben over wat er zich na de sportdag afspeelde. De sportdag eindigde om 15u, een dik uur voor het einde van een normale schooldag. Vol zin in de lidofuif van vanavond toog ik naar huis om van dat extra uur gebruik te maken om wat te rusten. De dingen gingen echter anders dan verwacht. Ik was Leuven nog niet uit of ik botste op Julie, een oud-klasgenote en een geweldig meisje. Ze verkeerde in het goede gezelschap van een niet onknap meisje, naar wie ik later mijn eerste dochter wil noemen: Lara. Dat heb ik al jaren gelden beloofd aan een andere Lara, maar ook dit exemplaar bleek al snel de naam mijner dochter waard. Ze was spontaan, grappig, geduldig, vrolijk, uitbundig, mooi en slaagde er bovendien uitstekend in haar blaas onder controle te houden. Ze zou het perfecte lief zijn, ware het niet ... dat ze rookte (en als je dat niet gelooft ...)

Tot mijn grote spijt had ze al plannen voor vanavond, anderrs was ze zeer welkom geweest in de Lido. Zelf ben ik nog steeds een grote voorstander van diversiteit op holebifuiven, niet in de eerste plaats aan geaardheden. Meteen nodigde ik haar dan ook maar uit op de BLGP. Een invitatie waar ze wel in geïnteresseerd leek. Ook in het laatste van mijn vijf jonge poesjes was ze wel geïnteresseerd, maar ze heeft al een hond.

Uit het gesprek bleek al snel dat ze een klas/-internaatgenote is van Julie in het wondermooie Brussel. Eens dat goed en wel tot me doorgedrongen was, vroeg ik Lara of ze toevallig ook niet in Brussel/Halle-Vilvoorde woont - zoals ik tegenwoordig blijkbaar haast automatisch doe bij 'potentieel' - waarop snel duidelijk werd dat dat wel degelijk het geval was. Als ze "Bram Boriau, sp.a-spirit, plaats 5" had kunen onthouden, zou ze het haar ouders nog hebben doorgezegd ook. Zelf is ze immers net als ik getroffen door een jammerlijk gebrek aan burgerrechten.
Na een korte introductie op de politieke capaciteit van Bram Boriau bood Julie me haar hele internaat aan. "Die wonen bijna allemaal in het Brusselse en er zijn heel wat mensen ouder dan 18." (ze zal wel ouder als gezegd hebben, maar dat doet er niet zoveel toe) - "Help je me dan?" vroeg ik haar. "Jou kennen ze daar." - Haar begin van een antwoord - "Ja, maar ..." - werd aangevuld door Lara "misschien heb ik meer invloed", waarop ze ostentatief haar borsten enkele centimeters meer ontblootte. Daarop maakten we de afspraak nog voor het begin van hun examens (7 juni), op een woensdagnamiddag hun internaat af te schuimen. Lara, met op haar beide borsten Brams naam partij en lijstplaats geschminkt, en ik. Zou Bram blij zijn met deze twee nieuwe campagne- ... euhm ... -elementen.

Nu ga ik me maar eens klaarmaken voor de Lidofuif. Als ik op tijd in Leuven raak, spring ik misschien ook nog even binnen bij animo Leuven op deze heuglijke vooravond van één mei. Morgen doe ik dan mijn best op tijd uit mijn bed te raken om te genieten van socialistische ochtendgloren met straatanimatie, Rudy de leeuw en Bruno Tobback. Daarna zak ik dan naar Bornem af om er de verjaardag van mijn jongste zus te vieren. Later kom ik dan misschien nog terug om in het Leuvense stadspark dé revolutie van 2007 te steunen en die van 1968 in de geschiedenisboeken te doen vervagen.

Met innige groeten

Vanmiddag ga ik onze oude overbuurvrouwen bezoeken die ik sinds ze naar het reeds afgewerkte stuk van de werf verhuisd zijn - toen hun huizen werden afgebroken - niet meer heb gezien of gesproken. "Hallo, ik ben Johan. Ken je me nog? Het moet zo'n twee jaar geleden zijn en ik zo'n 20 centimeter kleiner." Ze kenden me nog, maar herkennen deden ze me absoluut niet meer. Blijkbaar hebben die 20cm me voldoende veranderd om onherkenbaar te zijn. Eens ik echter mijn naam noemde en die van mijn moeder klaarden hun wantrouwige gezichten op en werden hun monden een spraakwaterval aan herinneringen.

Ik hou wel van het gezelschap van oude mensen. Niet altijd. Maar toch zo nu en dan. Misschien komt dat wel doordat ik zo'n gezelschap altijd heb moeten ontberen. Met twee grootvaders die ver voor mijn geboorte gestorven zijn en twee grootmoeders die dat respectievelijk drie en vijftien jaar na mijn geboorte zijn, heb ik nooit echt de kans gekregen het gezelschap van 'ouderen' te ervaren. Voor hun dood zag ik hen trouwens bijzonder weinig ...

De eerste van mijn twee ex-overbuurvrouwen die ik gisteren bezocht was zuster M, een heel vriendelijke vrouw, maar tegenwoordig toch ook een beetje achterdochtig, want ik had vanachter de voordeur uit te leggen dat ik niet kwam om aardbeien te verkopen. Aardbeien waarvan ze nota bene niets moest hebben. Eens ik binnen was, toonde Zuster M me vol trots haar nieuwe woonst en vatte meteen de gehele bevolking van haar huizenblok samen. Vooral het vermelden van 'de Russen' deed haar gezicht stralen. Ze had de jongste telg van het gezin - zo zei ze me - de zin "Wil je een snoepje?" al aangeleerd en ze was vol lof over de eerlijkheid en spontaniteit van 'dat klein manneke'. Mij verheugde het te constateren dat de formule bejaardenhuizen-socialewoningen blijkbaar werkt en spontaan rees in mijn hoofd weer het beeld van dat buurtfuust dat ik in 2008, wanneer alle huizen er eindelijk staan, wil organiseren. Bejaarden uit rusthuis, serviceflats en 'bejaardenhuizen', alle mensen uit de sociale woningen en de twee straten vol middenklassers die dat blok vol diversiteit omsluiten, verenigd op één prachtig buurtfuust. Jong en oud, arm en rijk, groot en klein, dik en dun, blank, zwart, bruin, geel ... Allemaal verenigd onder een en dezelfde 'wij'.

Zoals vroeger ook al dikwijls het geval was, was zuster M niet alleen thuis. Ook pater J was er en toevalligerwijs is dat een van de drie overgebleven paters van een veel grotere gemeenschap die ooit mijn school leidde. Ooit is lang geleden, maar nog steeds wonen ze met z'n drieën achter de voorgevel van het Heilige Drievuldigheidscollege. Ik maakte handig van zijn aanwezigheid gebruik door hem mijn droomproject voor te stellen. Al enkele maanden zit ik met het idee de voorgevel van mijn school met ballonnen te bekleden. 2000 ballonnen, aan 2000 touwtjes, netjes ingekaderd in het thema 'dromen'. De directeur gaf me al informeel toestemming, maar ik vreesde dat de paters dwars zouden liggen. Ik vergiste me blijkbaar, want pater J was vast en zeker bereid me mijn plezier te gunnen, al grapte hij even dat hij vanuit zijn slaapkamer en de refter wel eens een ballon zou durven kapot prikken. Zelfs toen zuster M hem op het mogelijke knallen van kapotspringende ballonnen wees, antwoordde hij verheugd met "dat is een iets anders."

Bij MJ, een iets oudere dame met iets grotere gezondheidsproblemen, duurde de herkenning wat langer. Ik moest met handen en voeten uitleggen wie ik was, maar eens ze het doorhad, wist ze me dingen te vertellen die ikzelf al jaren vergeten was. Hoe ze mijn moeder leerde kennen bijvoorbeeld, of hoe ze naar m'n communie was gekomen ...

Ik heb genoten van mijn bezoekjes en ik zal mijn belofte aan zuster M, pater J en MJ houden. Mij zien ze daar nog wel eens terug. En deze keer sneller dan na twee jaar!

Er zijn miljarden mensen op de wereld die te kampen hebben met honger, armoede, werkloosheid, uitbuiting, foltering, oorlog, gevangenschap, kanker, rouw, AIDS ... en ik - die zestienjarige jongen uit Leuven, die de helft van zijn dagen in Bornem slijt en van wie men ondanks alles nog steeds zegt dat hij normaal altijd zo positief is (waarvoor dank, T, ik heb het geapprecieerd) - ik kwadrateer mijn miserie door erover door te bomen, als de eerste de beste Belg die altijd zal blijven klagen over het weer.

Neen, ik ben niet van plan te blijven wenen, treuren, snotteren en zo meer om wat ik denk te missen. Wat het heden me te bieden heeft, is minstens even mooi als wat het verleden me gaf. Ik ben het afgelopen halfjaar tot de vaststelling gekomen dat er naar mijn mening te weinig ondersteunig is voor de jeugd die opgroeit in een zo complexe wereld. Liever dan met gesnotter, draag ik die boodschap met aandrang uit, gesteund door droombeelden van een toekomst in plaats van door tranen uit het verleden.

Vanmorgen heb ik de uitzaaisels van onze kersenboom uit ons grasperk verwijderd en in 18 potjes gestoken. Onder het motto "meer kersen voor Kyoto" probeer ik mijn mama nu te overtuigen dat - in het utopische geval dat inderdaad één van de 18 mijn wilde verplantpogingen heeft overleefd - één extra boom in onze tuin best welkom is.

Vanmiddag ga ik onze oude overbuurvrouwen bezoeken die ik sinds ze naar het reeds afgewerkte stuk van de werf verhuisd zijn - toen hun huizen werden afgebroken - niet meer heb gezien of gesproken. "Hallo, ik ben Johan. Ken je me nog? Het moet zo'n twee jaar geleden zijn en ik zo'n 20 centimeter kleiner.".
Vanavond staat dan de laatste voorstelling van Ten Little Niggers op het programma, voorafgegaan door kaasfondue (Happy Birthday B!) en met een kaasschotel met wijn als definitieve afsluiter na het opruimen. Kaas, kaas en wijn, dat vindt mijn lever vast fijn!

Een glimlach.

Vandaag is begonnen met een bloedneus. Later is er zware pijn in de leverstreek bijgekomen en uiteindelijk ook hoofdpijn en lichte keelpijn. Mijn lichaamstemperatuur is onder de 37,5°C gebleven. Over de minder aangename producten die mijn lichaam produceert, heb ik het liever niet. Toch zijn de twee toneelvoorstellingen van vandaag - we speelden voor het vijfde en zesde jaar van onze school - min of meer goed verlopen.

Het voorkomen van 5 symptomen die ik me maar al te goed herinner uit de verschrikkelijke maand oktober hebben totaal onverwacht een nieuwe impuls gegeven aan mijn klierkoortsfobie."Niet weer!" galmt het door mijn hoofd terwijl ik mijn vingers tegen mijn lever aandruk of er koude waterflesjes tegenhoud.

Mentaal gaat het beter. Niet perfect, maar zeker beter. Rijsel kan doorgaan zoals gewild en op andere punten moet ik bekennen gisteren misschien ietwat overdreven te hebben.

Het is 19u29 en ik ga slapen.